ماهی سیاه کوچولو
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
سفره همان سفره بود.
همان آدم های همیشگی پای سفره نشسته بودیم.
سکوت اما نبود.
خنده های از ته دلم، غم را فراری داد و به سکوت پایان بخشید. شاید هم آن سیب زمینی درسته که در سوپ پنهان شده بود و پیدایش کردم بهانه ای شد برای حرف زدن و خنداندن عزیزانم.
با چشمانی که مثل خط شده و لبانش کش آمده، می گوید: جنبه ی نوآوری نداریداااااا. یه سیب زمینی اینقدر خنده داره؟!
و باز هر چهارنفرمان منفجر می شویم و سیب زمینی های درسته را به هم نشان می دهیم.
سیب زمینی، نطق همه مان را باز کرد!
بعد از مدت ها در چشمان خندانم خیره شد و خندید. بعد از مدت ها عمیق نگاهش کردم. چقدر شکسته شده! پدرم پیر شده!
شاید او هم با خود می گفت: چقدر بزرگ شده!
شام دیشب شادی بخش بود انگار! باید از سیب زمینی ممنون باشم که دلیل خنده هایمان بود! و موجب نگاهی عمیق شد!
+ با نزدیک شدن به سال نو، نفسم بیشتر می گیرد و گاه بالا نمی آید!
+بوی عروسی میاد :)
برچسب:
نویسنده: ابوالفضل کوشکی